Πόσο κοστολογείται η ανθρώπινη Ζωή ? του Γιάννη Βαρουφάκη

Στον καιρό της κρίσης πολλοί ρωτούν: 

υπάρχει τρόπος να υπολογιστεί το ανθρώπινο κόστος της; 

Όταν π.χ. κάποιος αυτοκτονεί επειδή δεν μπορεί να αντεπεξέλθει ψυχολογικά, 

αδυνατώντας να συντηρήσει την οικογένειά του, 

ή όταν κάποιος άλλος λυγίζει κάτω από το βάρος του άγχους 

το οποίο του κόβει το ......νήμα της ζωής, 

μπορούμε να ποσοτικοποιήσουμε την απώλεια αυτή, 

εκφράζοντάς την σε ευρώ και λεπτά; 

Η συνετή και ανθρώπινη απάντηση είναι ένα τεράστιο «όχι». 

Οποιαδήποτε προσπάθεια «τιμολόγησης» μιας ανθρώπινης ζωής 

ανοίγει το ηθικό κουτί της Πανδώρας, 

από το οποίο δραπετεύουν σωρός ολόκληρος οι σκοτεινές σκέψεις 

και οι απάνθρωπες πράξεις. 

Όταν η ζωή κοστολογείται, η εγκατάλειψη του συνανθρώπου, 

ακόμα και η δολοφονία του,

 «δικαιολογείται», εφόσον η τιμή της ζωής που χάνεται κριθεί αρκετά χαμηλή. 

Κι όμως, η ψευδό-επιστήμη που θεραπεύω, 

τα οικονομικά, διδάσκουν τους φοιτητές μας ότι υπάρχει τρόπος. 

Ιδού τι σκέφτηκαν οι οικονομολόγοι ως μέθοδο υπολογισμού 

της χρηματικής αξίας μιας ζωής: 

τι θα απαντούσατε αν σας ρώταγα: 

«Πόσα χρήματα θα θέλατε προκειμένου να με αφήσετε να σας σκοτώσω;». 

Αν δεν είστε εντελώς ανόητοι, 

η σωστή απάντηση είναι να πάω να πνιγώ! 

Φανταστείτε, όμως, ότι δεν σας ρωτώ αυτό ακριβώς 

αλλά ότι λέω τα εξής 

σε δέκα χιλιάδες Έλληνες και Ελληνίδες που διαλέχτηκαν τυχαία: 

«Φαντάσου ότι η πιθανότητα να πεθάνεις κατά τη διάρκεια της επόμενης Δευτέρας 

ισούται με μία στα δέκα εκατομμύρια. 

Με άλλα λόγια, είναι ως εάν, όπως έχουν τα πράγματα, 

το αν θα πεθάνεις την επόμενη Δευτέρα να καθορίζεται από την ακόλουθη κλήρωση : 

έχουμε μια κληρωτίδα που περιέχει δέκα χιλιάδες λαχνούς,

 εκ των οποίων ένας μόνο είναι μαύρος και οι υπόλοιποι 9.999 λευκοί. 

Η «ζωή» τραβάει τυχαία έναν από αυτούς. 

Αν τύχει να κληρώσει ο μαύρος λαχνός, 

τότε η επόμενη Δευτέρα θα είναι η τελευταία σου 

(π.χ. θα σε πατήσει αυτοκίνητο). 

Τώρα, φαντάσου ότι σου κάνουμε την εξής προσφορά: 

αν δεχτείς να αντικαταστήσουμε έναν από τους 9.999 λευκούς λαχνούς 

με έναν (δεύτερο) μαύρο λαχνό, θα σου δώσουμε 100 ευρώ. 

Με άλλα λόγια, σου προσφέρουμε το ποσό των 100 ευρώ για να αποδεχτείς

μια πολύ μικρή αύξηση της πιθανότητας να πεθάνεις την επόμενη Δευτέρα.

 Δέχεσαι;».

Έστω, θεωρητικά, ότι και οι δέκα χιλιάδες Ελληνίδες και Έλληνες που ρωτήθηκαν, 

ιδίως στον καιρό της κρίσης, αποδέχονται αυτή την προσφορά. 

Τότε, σύμφωνα με το σκεπτικό του οικονομολόγου 

που σκαρφίστηκε αυτό το νοητικό πείραμα, 

υπολογίσαμε αντικειμενικά τη χρηματική αξία μιας ανθρώπινης ζωής! 

Ισούται με 1 εκατ. ευρώ! 

Πώς; 

Για να δούμε πώς προκύπτει αυτή η τιμολόγηση της ζωής. 

Θυμηθείτε ότι καθένα από τα δέκα χιλιάδες άτομα που ρωτήσαμε 

αποδέχτηκε 100 ευρώ για μία επιπλέον πιθανότητα θανάτου 

(την επόμενη  Δευτέρα ) στις δέκα χιλιάδες. 

Ως «ομάδα» οι δέκα χιλιάδες αυτοί συμπολίτες μας συναίνεσαν 

σε έναν επιπλέον θάνατο με αντίτιμο, συνολικά, 1 εκατ. ευρώ! 

Απόδειξη: Η αποδοχή μίας επιπλέον πιθανότητας θανάτου 

από τον καθένα και την καθεμία αυτής της ομάδας 

των δέκα χιλιάδων ατόμων ισοδυναμεί με έναν επιπλέον θάνατο 

(κατά μέσον όρο) μεταξύ των μελών αυτής της ομάδας 

των δέκα χιλιάδων ατόμων.

 (Το γινόμενο του αριθμού 10.000 επί του κλάσματος 1 προς 10.000 

μας κάνει... τον αριθμό 1.) 

Ουσιαστικά, λοιπόν, συναίνεσαν ως ομάδα 

(και εφόσον δεν γνώριζαν ποιος ή ποια από αυτούς θα πεθάνει 

την επόμενη Δευτέρα ως απόρροια αυτής τους της επιλογής) 

ότι ένας ή μία εξ αυτών που δεν θα πέθαινε κανονικά

 την επόμενη Δευτέρα τώρα θα πεθάνει. 

Και με τι αντίτιμο πρόσφεραν τη συναίνεσή τους 

σε αυτό τον επιπλέον θάνατο οι δέκα χιλιάδες ερωτηθέντες; 

Με το συνολικό αντίτιμο των 100 ευρώ επί 10.000 ατόμων, 

δηλαδή για 1 εκατ. ευρώ. Άρα, η χρηματική αξία μιας ζωής 

εκτιμάται από το κοινωνικό σύνολο 

ως ισοδύναμη ενός εκατομμυρίου ευρώ. Όπερ έδει δείξε!

Ότι τα «κόλπα» των οικονομολόγων είναι ευφυή δεν υπάρχει αμφιβολία. 

Όμως δεν παύουν να είναι άκρως επικίνδυνα,

 καθώς εμφανίζουν ποιοτικές, ηθικές και απόλυτα υποκειμενικές εκτιμήσεις 

ως «επιστημονικούς» υπολογισμούς υπεράνω υποψίας. 

Το πρόβλημα είναι ότι οι πολιτικοί μας ποθούν τέτοιες «φόρμουλες», 

που τους επιτρέπουν να παίρνουν δύσκολες αποφάσεις, 

απαλλαγμένοι από ηθικά διλήμματα, δήθεν «αντικειμενικά». 

Π.χ. αξίζει να δοθούν 2 εκατ. ευρώ επιπλέον σε μια μονάδα θεραπείας 

που σώζει μία ζωή τον χρόνο; 

Ο πιο πάνω υπολογισμός απαντά «όχι», καθώς η υποκειμενική τιμή 

που (υποτίθεται ότι) δίνει η κοινωνία μας σε μία ζωή 

υπολογίστηκε «αντικειμενικά» στο 1 εκατ. ευρώ!

Ο λόγος, βέβαια, που αυτές οι φόρμουλες είναι άκρως επικίνδυνες, 

και συνεπώς απαράδεκτες, είναι ότι αποκρύπτουν από την κοινή θέα 

την απόλυτη υποκειμενικότητα της τιμολόγησης, 

παρουσιάζοντάς την ως δήθεν «αντικειμενική». 

Έστω ότι ως υπουργός Υγείας, 

π.χ., προτιμώ διαφορετική «τιμή» της μιας ζωής 

από το 1 εκατ. ευρώ που «βρήκαμε» προηγουμένως. 

Ότι π.χ. στο πλαίσιο της λιτότητας και της «εσωτερικής υποτίμησης» 

που ζητά η τρόικα θέλω να την εμφανίσω «φθηνότερη». 

Ή, ότι, για να δικαιολογήσω την αγορά ενός πανάκριβου μηχανήματος 

από «φιλική προς εμέ εταιρεία», θέλω να αυξήσω 

την «τιμή» της μίας ζωής που μπορεί να σώσει το εν λόγω μηχάνημα.

Τότε, αντί να θέσω το πιο πάνω ερώτημα σε δέκα χιλιάδες άτομα, 

προσφέροντάς τους 100 ευρώ 

για μία περισσότερη πιθανότητα θανάτου στις δέκα χιλιάδες, 

μπορώ να ρωτήσω Ν άτομα, προσφέροντας Χ ευρώ 

στον καθένα τους για μία περισσότερη πιθανότητα θανάτου στις Ν, 

αλλάζοντας το Ν και το Χ συνεχώς έως ότου βρω 

το γινόμενο ΝΧ ευρώ που με συμφέρει (ως τιμολόγηση της μίας ζωής)! 

Να, λοιπόν, γιατί όταν με ρωτούν αν υπάρχει τρόπος να υπολογιστεί σε ευρώ 

το ανθρώπινο κόστος της κρίσης, των χαμένων ζωών των συμπολιτών μας, 

ανατριχιάζω: επειδή σκέφτομαι ότι η ψευδο-επιστήμη μου ευκαιρία ζητά 

να απαντήσει και αυτό το ερώτημα με τρόπο που συμφέρει 

τους έχοντες την εξουσία – την εξουσία να καταστρέφουν ζωές, 

κρυπτόμενοι πίσω από «αντικειμενικές» φόρμουλες 

που αγιάζουν τις πράξεις και τις πολιτικές τους.

[Toυ Γιάννη Βαρουφάκη από lifo.gr]

http://gr.news.yahoo.com/

Γιάνης Βαρουφάκης

 

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Ο Γιάνης Βαρουφάκης είναι καθηγητής οικονομικής θεωρίας στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών και έως πρότινος Διευθυντής του Τομέα Πολιτικής Οικονομίας του ιδίου Τμήματος. Παράλληλα, είναι επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Τέξας (Lyndon Johnson Graduate School of Public Affairs, στο Όστιν) καθώς και "Economist-in-residence" στην εταιρεία Valve Software, στο Σιάτλ των ΗΠΑ.

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1961. Σπούδασε Μαθηματικά και Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Έσεξ και του Μπέρμιγχαμ της Βρετανίας κάνοντας τη διδακτορική του διατριβή στην οικονομική θεωρία, στο Πανεπιστήμιο του Έσεξ. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Έσεξ, αργότερα, το 1985, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Νόργουιτς της Ανατολικής Αγγλίας για δύο χρόνια και το 1987 δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ. Από το 1988 έως το 2000 δίδασκε οικονομική θεωρία και πολιτική φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ της Αυστραλίας. Παράλληλα έχει διδάξει στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης (Σκωτία) ενώ κατέχει ερευνητική θέση στον τομέα της πολιτικής και οικονομικής φιλοσοφίας, στο Καθολικό Πανεπιστήμιο του Λουβαίν (Λουβέν-Λα-Νεβ, Βέλγιο).^[1] Από το 2000 διδάσκει οικονομική θεωρία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Βασικοί ερευνητικοί τομείς στους οποίους δραστηριοποιείται είναι η Πολιτική Οικονομία,
η Θεωρία Παιγνίων, η Πειραματική Οικονομική και η Πολιτική Φιλοσοφία.
Τα βιβλία του στα ελληνικά, περιλαμβάνουν τα:

• Παγκόσμιος Μινώταυρος: Τα πραγματικά αίτια της Κρίσης, Αθήνα: Λιβάνης 2012.
• Κρίσης Λεξιλόγιο: Οι όροι που μας καταδυναστεύουν («Το λεξικό τούτο από την μία, εξηγεί τους όρους που αιωρούνται παντού (CDS, spreads κλπ) ενώ από την άλλη, ελπίζει να διαταράξει την κοινή μας μελαγχολία θέτοντας τους όρους της Κρίσης στο φως της κριτικής»), Αθήνα: Ποταμός 2011.
• Θεωρία Παιγνίων: Η θεωρία που φιλοδοξεί να ενοποιήσει τις κοινωνικές επιστήμες, Αθήνα: Gutenberg, 2007.
• Πολιτική Οικονομία: Η οικονομική θεωρία στο φως της κριτικής, Αθήνα: Gutenberg, 2007.
• Μικροοικονομικά υποδείγματα μερικής και γενικής ισορροπίας (από κοινού με τον Νίκο Θεοχάρακη), Αθήνα: Τυπωθήτω, 2005.

Εδώ σίγουρα θα γοητευτείς !!!

Υπάρχει και η τρίτη αγάπη

Όταν το αντικείμενο και το υποκείμενο εξαφανίζονται .

Στην πρώτη , 

το σημαντικό είναι το αντικείμενο , 

στη δεύτερη το υποκείμενο και 

στη τρίτη η υπέρβαση .

Δεν είσαι κανένα από τα δύο , ούτε τα διαχωρίζεις .

Παραδώσου και τότε θα το νιώσεις !
Είσαι απλά αγάπη .

Μέχρι τη δεύτερη είσαι εραστής .

Όταν είσαι εραστής , 

κάτι θα κρέμεται γύρω σου ,

 κάτι θα σε καθορίζει , σαν σύνορο.

Με την τρίτη υπάρχει μόνο αγάπη .

Εσύ δεν είσαι πια .                          

Αυτό εννοούν όταν λένε « ο Θεός είναι αγάπη «

Αν παρανοήσεις την πρώτη δεν θα καταλάβεις ποτέ αυτό το μήνυμα .

Δεν είναι μια πράξη , 

δεν είναι πως εσύ αγαπάς , 

είσαι απλά η ποιότητά σου η ίδια που είναι αγάπη .

Το εγώ – αυτό

Το εγώ – εσύ ,    με περισσότερο σεβασμό

Γίνεται ένα βήμα στη μη δυαδικότητα .

Είσαι ξέχωρος και ο αγαπημένος είναι ξέχωρος , 

αυτοί οι διαχωρισμοί φέρνουν μιζέρια , 

αν δεν γίνεις τελείως ένα με τον αγαπημένο σου , 

μ’ αυτόν που αγαπάς .

Για να μάθεις περισσότερα για την αγάπη κινήσου από την πρώτη στη δεύτερη 

και να θυμάσαι ότι στόχος είναι η τρίτη .

Να μην ανησυχείς πως θα χάσεις τον εαυτό σου .

                                            ΧΑΣΕ      ΤΟΝ        ΕΑΥΤΟ        ΣΟΥ   ,   

             ΓΙΑΤΙ       ΑΥΤΟΣ        ΕΙΝΑΙ      Ο      ΜΟΝΟΣ      ΤΡΟΠΟΣ    

                                             ΓΙΑ      ΝΑ     ΤΟΝ      ΒΡΕΙΣ .

Πλησίασε με και θα δεις πόσο θα (απο)γοητευτείς !

Υπάρχουν τρία είδη αγάπης

αγάπη δύο ,

Η αγάπη δύο , 

είναι το να μην είναι τόσο σημαντικό το αντικείμενο , 

αλλά η δίκή σου υποκειμενικότητα .

Εσύ αγαπάς .

Δίνεις την αγάπη σε κάποιον άλλο .

Μα η αγάπη είναι η ποιότητά σου .

Δεν είναι προσανατολισμένη σε κάποιο αντικείμενο , 

αλλά εσύ το υποκείμενο , 

ξεχειλίζεις από την ποιότητα της αγάπης .

Είσαι αγαπησιάρης ή αγαπησιάρα .

Ακόμη και μόνος που είσαι , είσαι αγάπη .

Στο δεύτερο είδος αγάπης , 

επειδή η αγάπη ξέρει από μόνη της

 – κρατάς τον άλλο ελεύθερο .

Αγαπάς  και το δώρο που κάνεις είναι το δώρο της ελευθερίας .

Δεν είσαι εχθρός , αλλά φίλος .

Αυτό το δεύτερο είδος αγάπης δεν είναι εναντίον της ελευθερίας .

Εκτιμά την ομορφιά της γυναίκας , 

είσαι χαρούμενος γιατί διάλεξες γυναίκα που εκτιμούν και οι άλλοι , 

πράγμα που το φανερώνει η επιθυμία τους 

και ο τρόπος που κοιτάζουν την γυναίκα σου .

Κάθε φορά που κάποιος θα κοιτάζει την γυναίκα σου 

θα μπορείς να την ξαναερωτευτείς μέσα από αυτά τα μάτια .

Αυτή η αγάπη θα είναι περισσότερο φιλία παρά πόθος .

Και θα πλουτίσει την ψυχή σου περισσότερο .

Η διαφορά στη ένα και δύο αγάπη είναι ότι στο πρώτο είδος αγάπης

( στην προσανατολισμένη σε κάποιο αντικείμενο ) 

 είναι ότι θα υπάρξουν πολλοί εραστές που θα περιτριγυρίζουν το αντικείμενο 

και θα υπάρξει φόβος .

Στο δεύτερο είδος αγάπης , δεν θα υπάρξει φόβος και θα είσαι ελεύθερος 

να δώσεις την αγάπη σου όχι μόνο στην αγαπημένη σου αλλά και σε άλλους .

Στην πρώτη αγάπη το αντικείμενο ένα και οι εραστές πολλοί .

Στην δεύτερη αγάπη το υποκείμενο ένα και οι κατευθύνσεις που θα κυλάς πολλές .

Αν αγαπάς δύο , διπλασιάζεται η αγάπη

Αν αγαπάς πολλούς ή αν μπορείς να αγαπάς όλη την ανθρωπότητα , 

ή αν μπορείς να αγαπάς ακόμα και όλο το ζωικό βασίλειο ακόμα και το φυτικό , 

τότε η αγάπη σου μεγαλώνει  συνεχώς .

Και όσο μεγαλώνει , μεγαλώνεις και εσύ , αναπτύσσεσαι και εσύ .

Τα ναρκωτικά σου δίνουν μια ψεύτικη ιδέα διεύρυνσης.

Η αγάπη , σου δίνει την αληθινή ιδέα διεύρυνσης .

Και με σεβασμό προς τη ζωή βγαίνει το συμπέρασμα

-          πως όλα όσα ζουν πρέπει ν’ αγαπηθούν –

-          αγάπα ότι ζει –

-          να έχεις σεβασμό , ακόμη και για τα πράγματα –

-          μην αγαπάς ότι ζει , μα να αγαπάς ότι υπάρχει –

όταν κάποιος φτάσει στο σημείο αυτό , να αγαπάει όλη την ύπαρξη , 

τότε γίνεται προσευχή , γίνεται διαλογισμός .

 Η αγάπη ένα είναι καλή , 

με την έννοια του ότι είναι προτιμότερη αν έχεις ζήσει μια ζωή χωρίς αγάπη .

Είναι καλύτερη από το να μην υπάρχει καθόλου αγάπη .

Μα η δεύτερη είναι ακόμα καλύτερη από την πρώτη, 

γιατί θα έχεις λιγότερες ανησυχίες , 

λιγότερες αγωνίες , 

λιγότερη αναταραχή , 

σύγκρουση επιθετικότητα , βία

Το δεύτερο είδος αγάπης είναι περισσότερο αγάπη από την πρώτη , 

θα είναι περισσότερο αγνή .

Στην πρώτη υπάρχει πολύ πόθος και καταστρέφει όλο το παιχνίδι .

Μα ακόμα και η δεύτερη δεν είναι η τελευταία .

Δώσε μου μιά ευκαιρία να σε (απο)γοητεύσω !!

Υπάρχουν τρία είδη αγάπης

Αγάπη ένα ,

Η πρώτη αγάπη 

είναι προσανατολισμένη σε κάποιο αντικείμενο , 

αντικείμενο της αγάπης .

Βλέπεις μια όμορφη κοπέλα , 

πολύ χαριτωμένη, με καλές αναλογίες και ριγείς . 

Νομίζεις πως ερωτεύεσαι .

Ερωτεύεσαι επειδή η γυναίκα είναι κάτι από το αντικείμενο που έχει κεντρίσει την αγάπη σε σένα .

Δεν είσαι κύριος της κατάστασης ,

 η αγάπη έρχεται από έξω .

Νομίζεις ότι είσαι αξιαγάπητος , 

ενώ μπορεί να μην έχεις καθόλου ποιότητα αγάπης ,

 αλλά επειδή η γυναίκα είναι όμορφη , νομίζεις ότι η αγάπη αναβλύζει σε σένα .

Αυτό ονομάζουν οι περισσότεροι αγάπη ή έρωτα .

Είναι πόθος . 

Θέλεις να εκμεταλλευτείς αυτό το όμορφο αντικείμενο, 

θέλεις να το κάνεις δικό σου .

Μα να θυμάσαι ότι είναι όμορφο το θέλουν πολλοί 

και θα υπάρξουν άνθρωποι που θα την ερωτευτούν 

και θα υπάρξει μεγάλη ζήλια και ανταγωνισμός , 

σ΄ αυτόν τον υποτιθέμενο έρωτά σας .

Η ζήλια και ο ανταγωνισμός είναι που πολλοί άνθρωποι έχουν άσχημες γυναίκες .

Ήταν κάποτε μία  Μουσουλμάνα με καλυμμένο πρόσωπο και ρώτησε τον άνδρα της

-σε ποιόν μπορώ να δείξω το πρόσωπό μου και σε ποιόν δεν μπορώ ???-

εκείνος της απάντησε 

– μπορείς να το δείχνεις σε όποιον θέλεις , εκτός από εμένα –

 

όταν η γυναίκα είναι όμορφη , 

είναι σαν ένα όμορφο πουλί που πετά ελεύθερο στον ουρανό .

Το ίδιο πουλί αν το δεις στο κλουβί χάνει την ομορφιά του .

Το πουλί ελεύθερο είναι ζωντανό και ο ουρανός είναι δικός του .

Στο κλουβί ο ουρανός έχει φύγει και τα φτερά είναι πλέον βάρος τώρα , 

θυμίζουν το παρελθόν και προκαλούν μιζέρια .

αυτό κάνεις και στη γυναίκα σου , όταν την βάζεις στο κλουβί .

καταστρέφεις την ομορφιά και ύστερα ψάχνεις για ένα άλλο πουλί ,

 μια άλλη γυναίκα και δεν κοιτάς ποτέ να δεις τι έχει γίνει .

δεν βλέπεις ποτέ τον μηχανισμό που κατέστρεψε την ομορφιά της γυναίκας σου .

αυτή είναι η πρώτη αγάπη , η αγάπη ένα .

Και αν δεν έχεις επίγνωση του τι συμβαίνει , 

θα παραμείνεις στην αγάπη ένα , 

 γιατί ο άνθρωπος βολεύεται εύκολα 

και με το πουλί στο κλουβί 

και με τα ελεύθερα που πετούν στον ουρανό  .

Που να φανταστείς , οτι η πόρτα ήταν πάντα ανοιχτή !!!!!