2012 .... 13

                                



Μην στέκεσαι στο Παρελθόν , Οϋτε αυτό σου στάθηκε .....


                               2 0 1 3



               Χ Ρ Ο Ν Ι Α         Π Ο Λ Λ Α 

                  Κ Α Λ Η        Χ Ρ Ο Ν Ι Α


                                      Ώσπου η Τύχη μου δώσει πίσω ,

                                      ότι μου έκλεψε ,

                          θα είμαι εδώ και θα προσπαθώ .....  !!!

Εσύ πως δείχνεις οτι νοιάζεσαι για κάποιον ?

Σ΄ αγαπάω.
Σε "πονάω" και σε νοιάζομαι.
Το ξέρεις.

 γιατί ....

Στο δείχνω.

Και για μένα είναι τόσο δύσκολο να είμαι ερωτευμένος μαζί σου.

Και για σένα να μην ξέρεις πως να με αντιμετωπίζεις.

Μου δίνεις θάρρος , και μετά φοβάσαι μην παρασυρθώ.

Με ξεκόβεις, και μετά στεναχωριέσαι.

Μαλώνουμε, και μετά  στεναχωριόμαστε και οι δύο.

Φιλιώνουμε, και μετά γίνεται μαλακία.

Προσπαθώ.

Προσπαθώ συνέχεια.

Είναι δύσκολο πολύ.

Μερικές φορές με τρελαίνει και με αγχώνει και χαλιέμαι.

Πέρα από κάθε καψούρα, έρωτα,

πέρα από κάθε καύλα σαρκική η εγκεφαλική,

μου μένει μόνο το: Σε νοιάζομαι.
Δεν ξέρω γιατί.

Δεν μπορώ να καταλάβω και να κατανοήσω το γιατί.

Άραγε όταν θα σταματήσω να σε βλέπω και

όταν θα σταματήσω να είμαι ερωτευμένος μαζί σου,

Θα συνεχίσω να σε νοιάζομαι ?

Θα συνεχίσω να σε πονάω ?

Θα συνεχίσω να ανησυχώ για σένα ?

Τι δουλειά έχω εγώ να κάνω παρέα μαζί σου ?

Γιατί σε συμπαθώ τόσο ?

Από πού και ως που κάνω κουβέντες με φίλους για εσένα ?

Εσύ τι ξέρεις από όλα αυτά ?

Πως ? είπες κάτι ?

Θα σου λείψω όταν θα φύγω;

Θα με ψάξεις ?

Ποια είσαι τελικά ?

Γιατί με ζητάς μόνο όταν βρίσκεσαι στη δουλειά ?

Γιατί με εμπιστεύεσαι για πράγματα που μόνο λίγοι γνωρίζουν ?

Είναι ο δικός σου άκομψος τρόπος γιατί δεν ξέρεις

πως αλλιώς να δείξεις ενδιαφέρον για κάποιον,

ή απλά θέλεις

όλοι πάντα να ασχολούνται μαζί σου και να σε νταντεύουν ?

Σε βλέπω Φιλικά .... έλα ρε ... δηλαδή τι ??

Έχω θυμώσει, ελπίζω να το καταλάβεις από όλα όσα δε θα σου πω !

Μία φράση που όλοι λίγο-πολύ την έχουμε ακούσει .
Την έχουμε νιώσει για τα καλά ...
Σαν σουβλιά στο στομάχι ...
Μία φράση που "αντηχεί" στα αυτιά των αντρών σαν κεραυνός !
Μία φράση που λένε οι γυναίκες όταν θέλουν
να ρίξουν χυλόπιτα με "ευγενικό" τρόπο ...
Αυτή η φράση λοιπόν εμένα προσωπικά
μου τη δίνει στα νεύρα, όσο τίποτε άλλο !
 Μπορεί να υπάρξουν αντιδράσεις από άτομα του αντίθετου φύλου,

αλλά άλλωστε γι αυτό γράφω το post, για να συζητάμε !


Λοιπόν, ρε κοπελιές ...
Εσείς πως αισθάνεστε όταν ξεστομίζετε αυτό το πράγμα ?
Δε λέω, είναι ένας ευγενικός τρόπος να ρίξεις χυλόπιτα ,
αλλά αντιπροσωπεύει την αλήθεια ?
Δηλαδή, μετά από τη χυλόπιτα, μένετε φίλοι με τον άλλον ?
Κάνετε ο,τι κάνατε και πριν γίνει το "μοιραίο" ?
Συζητάτε όπως συζητούσατε ?

Αν και πολλές από τις γυναίκες ,
όχι μόνο ρίχνουν την ευγενέστατη χυλόπιτα ,
αλλά μετά μιλάνε με τον άμοιρο τον άνθρωπο για θέματα ,
όπως σεξ, εσώρουχα και πολλά άλλα τέτοια ,
έτσι απλά για να του τρέχουν τα σάλια του άλλου
και να τρέχει από πίσω της, σα σκυλάκι.
Γιατί κατά βάθος, οι περισσότερες αυτό θέλουν .
Ένα σκυλάκι να τις κυνηγάει για να αυτοεπιβεβαιώνουν
την ανωτερότητα τους και
την ομορφιά τους.

Αμ .. το άλλο ...
"Σε βλέπω σαν φίλο"
Μα καλά...
Με ποιον θα κάνεις σχέση , έστω και φιλική ?
Με ποιον θα τα φτιάξεις ?
Με τον εχθρό σου ???  Όχι βέβαια ...

Σε θέλω φιλικά για μένα σημαίνει
Σε συμπαθώ και σ΄έχω αδυναμία ,
Είναι λέξεις συνώνυμες που δείχνουν
Ότι θέλεις να είσαι μαζί ….
(και επειδή το ¨μαζί ¨ είναι μόνο 4 γράμματα , αλλά πολύ
μεγάλη λέξη , άστο … για μια άλλη φορά )
Ούτως ή άλλως η ΖΩΗ είναι μεγάλο σχολείο ,
Κανένας δεν ¨έμεινε ¨  σ΄ αυτό το μάθημα !!!!

                                             να τον διαβάσεις τον Νικολάκη ...... 

"Λυπάμαι!" ρε φιλενάδα  !!

Έτσι "Δεν θέλω να είμαστε φίλοι ¨. 

με τους δικούς σου όρους .

Θα προσπαθήσω να γίνω λίγο πιο κοινωνικός 

και ίσως βρω τέτοιους  ¨Φίλους "  .

Μου λείπει το μαλακισμένο

Το θέμα είναι ότι άρχισα να το παραδέχομαι.

Ούτως η άλλος δεν υπήρχε άλλη λύση, μιας και όλα έδειχναν ότι η πιτσιρίκα

ή κάτι κατάλαβε ή απλά ξενέρωσε,

και έτσι λοιπόν στις αρχές των Χριστουγεννιάτικων Γιορτών  

αποφάσισα να αλλάξω Καφέ

μιας και ήταν ο μοναδικός τρόπος να σταματήσω να την βλέπω.

Βλέπεις πήγα να το παίξω “Μέγα Αλέξανδρος” ο  ηλίθιος !!!

Τρομάρα μου.... “Ότι δεν λύνεται κόβεται” αποφάσισα,

και έσβησα όλες τις φωτογραφίες της από το κινητό μου.

Καλού κακού έκανα και ένα φορμάτ στην κάρτα.

Άδειασα και την SIM αλλά πάλι ποτέ δεν ξέρεις

και άλλαξα και συσκευή.

Από τότε μέχρι τώρα περάσανε σχεδόν οχτώ μέρες  

από την τελευταία φορά που την είδα.

Φυσικά η ζωή μου συνέχισε να κυλάει κανονικότατα.

Ούτε πέθανα ούτε και κλείστηκα στο μοναστήρι.

Απλά προσαρμόστηκα στο νέο γυμναστήριο,

έδωσα βάση στους φίλους μου και στη δουλειά μου

Αλλά ρε πούστη μου όσο και να προσπαθείς κάτι λείπει

και όπως λέει και η Ελευθερία “Ζωή που δεν μοιράζεται είναι ζωή κλεμμένη”...

για να μη σου πω για το άλλο που λέει

“πάντα πάντα θα ναι αργά. Δεύτερη ζωή δεν έχει...”

Νάσου λοιπόν κάτι Απογεύματα να ψάχνω

στον κόσμο μπας και την πετύχω...

ειδικά μετά από ξίδια... και ειδικά κάτι απογεύματα

που γυρίζω σπίτι μετά τη δουλειά και σκέφτομαι στο δρόμο..

Και να σιγά σιγά που γνώριζα κάποια αλλά έλεγα

“μπα δεν είναι σαν το μικρό”

και να που σταμάτησα να ψάχνομαι όλο και λιγότερο

να βρω σύντροφο ή ξεπέτα.

Άντε καλά σε αυτό το τελευταία γράψε ΑΚΥΡΟ γιατί δεν κάνω ξεπέτες πλέον

Το θέμα όμως εν κατακλείδι είναι ότι κάποια στιγμή

έπιασα να κοροϊδεύω τον εαυτό μου και όλους τους φίλους μου

προσπαθώντας να το παίξω αδιάφορος και

επιμένοντας ότι δεν είναι τίποτα και όλα είναι μέσα στο μυαλό μου,

φυσικά περιμένοντας να μου περάσει λες και είναι γρίπη.

“Κάνα αίσθημα θειούλη ?”

Σφίγγα ο θείος . Να κοιτάει τα ταβάνια!

Μούγκοθόδωρος!

Μέσα σε όλο αυτό βάλε δυο βασικότατα πράγματα!

Μια τεράστια απορία.

Σαν μια τελεία σε μια παράγραφο που δεν έκλεισε

- “μα που σκατά είναι εξαφανισμένη αναρωτιέμαι εδώ και τόσες μέρες

και μου φαίνεται τόσο μα τόσο παράξενο

που δεν την έχω πετύχει ΠΟΥΘΕΝΑ έστω και για μία φορά”

- και μια εξαιρετικά άβολη αίσθηση απουσίας

- “Μου λείπει το μαλακισμένο”

Μετά πέρασε ο καιρός και με τα πρώτα κρύα ήρθανε

και κάτι όνειρα μερικά βράδια που ξέρεις ε !! ?

Είναι αυτά τα όνειρα που όλη την υπόλοιπη μέρα

είσαι λες και ήπιες καφέ φτιαγμένο με ηρεμιστικά,

που κυκλοφορείς με μια μαλακισμένη απορία

ζωγραφισμένη στη μούρη αλλά με νεύρα

- “γαμημένο υποσυνείδητο άντε μου και στο διάολο τώρα!”

- και που τελικά συνήθως θα πιεις το Βόσπορο για να ξεχάσεις,

πράγμα το οποίο φυσικά θα έχει ακριβώς

τα αντίθετα αποτελέσματα αυτό στο υπογράφω

Σκέφτηκα να τη στήσω έξω από το Καφέ μόνο για να την δω.

Σκέφτηκα να πάω από εκεί που δουλεύει να κάνω τάχα μια δουλειά.

Σκέφτηκα να τηλεφωνήσω στο σπίτι της.

Σκέφτηκα χίλια δυο τελικά δεν έκανα τίποτα!

Μα τίποτα απολύτως από όλα αυτά.

Απλά δεν γίνεται.

Κατά βάθος ξέρω και ας μην το παραδέχομαι

ότι δεν θα ήθελα κάποιος να μου τα κάνει όλα αυτά

και φυσικά σκέφτομαι ότι για να έχεις ξεκόψει με κάποιο άνθρωπο,

ή μάλλον για να έχει ξεκόψει κάποιος έτσι απότομα μαζί σου,

τις ποιο πολλές φορές είναι γιατί έγινε κάτι,

και όχι γιατί δεν είχε καλό Feng Sui ή ήταν ανάδρομος ο πλανήτης τάδε...

έτσι λοιπόν εδώ και τόσο καιρό

μένω με τα ερωτηματικά μου να αναρωτιέμαι.

Ειδικά τώρα, αυτή την εποχή που σκάει όλη αυτή η παραμύθα τύπου:

“Ω !!  τι καλά  !!  έρχονται Χριστούγεννα

και όλοι ΠΡΕΠΕΙ να έχουμε ένα γκομενάκι να περάσουμε αγκαλιά”

αρχίζω και φρικάρω γιατί το ψάχνω το μαλακισμένο  

και καταπώς φαίνεται και αυτός ο Μέγας Αλέξανδρος μαλακίες έλεγε.

Ότι δεν λύνεται και κόβεται αφήνει ερωτηματικά ,

αφήνει σημάδια, και τελειώνει δύσκολα .

Η μήπως όχι ?

Αχ ! αυτά τα ερωτηματικά  ???????????