"Η ΑΓΝΟΙΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ"
Η πρώτη παγίδα είναι ο διαχωρισμός σκληρών και μαλακών ναρκωτικών. "Γιατί πίνεις αυτό το ξινό ποτό που θα σου χαλάσει το στομάχι;
Μπορείς να φτιαχτείς καλύτερα με ένα τσιγάρο χασίσι που δεν είναι σκληρό και δεν είναι επικίνδυνο".
Με αυτά τα λόγια γίνεται η μύηση του υποψηφίου χρήστη.
Πόσοι όμως μπορούν να σταματήσουν στην δοκιμή και να μη δώσουν συνέχεια;
Και όταν λέμε ενημέρωση δεν εννοούμε μια εκπομπή στη τηλεόραση ή ένα άρθρο στην εφημερίδα, διότι ως γνωστό ο νέος θα αλλάξει κανάλι ή δεν θα πιάσει την εφημερίδα στα χέρια του.
Εννοούμε και επιμένουμε ενημέρωση σε θέματα υγείας, ναρκωτικών, κυκλοφοριακής αγωγής και δημοκρατίας ( να μάθουν οι νέοι να σέβονται τους νόμους ). Το μόνο όπλο που μας έμεινε είναι να θωρακίσουμε τα παιδιά μας με γνώσεις .
Αν τα παιδιά μας ξέρουν καλά τις παγίδες, δεν θα έχουν την περιέργεια να δοκιμάσουν κάτι που θα μπορούσε να είναι η καταστροφή τους.
Φτάνει να πεισθούν και να μη το θεωρήσουν παραξενιά ή υπερβολή των γονέων τους.
Πάνω σ';αυτό πρέπει να εργασθούμε και να επιμείνουμε.
Μέχρι λίγες δεκαετίες πριν, το πρόβλημα των ναρκωτικών αφορούσε κάποιες μικρές ομάδες ανθρώπων μέση ηλικίας, «χαμηλής κοινωνικής στάθμης» κυρίως, ανθρώπους οι οποίοι χαρακτηρίζονταν ως «απόκληροι της ζωής» ή «ρεμάλια» ή «αποβράσματα» ή «κατακάθια».. της κοινωνίας αλλά και κάποιο είδος «κουλτούρας».
Σήμερα όμως, το πρόβλημα των ναρκωτικών αφορά ανθρώπους όλων των ηλικιών, από όλα τα κοινωνικοοικονομικά στρώματα και όλες τις βαθμίδες της κοινωνίας, ανεξαρτήτως μορφώσεως.
Περισσότερο δε τους νέους όταν, το 50% των ναρκοεξαρτημένων είναι ηλικίας κάτω των 20 ετών, με συνεχή τάση προς τις μικρότερες ακόμη ηλικίες, ώστε να υπάρχουν τοξικομανείς και άτομα των 14 ετών, ή και των 13, ακόμη και των 12 και των 11 ετών.
Τα ναρκωτικά μπήκαν πλέον παντού, στα σχολεία, στα σπίτια, στο στρατό, στα κέντρα ψυχαγωγίας και διασκεδάσεως.
Μελετώντας εκείνους που δεν κινδυνεύουν από τα ναρκωτικά, προκύπτει ότι:
Οι περισσότεροι άνθρωποι, το 80%, δεν παρουσιάζουν καμία τάση, ροπή ή κλίση προς τα ναρκωτικά, δεν τα χρειάζονται… δεν τα έχουν ανάγκη, ούτε ασχολούνται με αυτά.
Τους αφήνουν αδιάφορους.
Μελετώντας λοιπόν κανείς τους τέτοιους ανθρώπους, βρίσκει ότι:
1) Δεν κινδυνεύουν εκείνοι οι οποίοι έχουν βάλει στη ζωή τους σκοπούς ανώτερους, στόχους υψηλούς (εφικτούς όμως για τις ικανότητές τους) και εργάζονται συνειδητά και με καρδιά για την πραγμάτωσή τους, σέβονται τις ηθικές αξίες, τις παραδόσεις και την οικογένεια, τρέφουν αγάπη προς το συνάνθρωπό τους και συμμετέχουν πρόθυμα σε προσπάθειες για το καλό του διπλανού και για το γενικό καλό, αξιοποιούν δε τον ελεύθερο χρόνο τους για καλύτερη ποιότητα ζωής.
2) Δεν κινδυνεύουν επίσης όσοι, με επιμέλεια και υπομονή εργάζονται για την καλλιέργεια των ικανοτήτων και των προσόντων τους, ώστε να αποκτούν τα εφόδια εκείνα, που θα τους κάνουν ικανούς να κερδίζουν με τις δικές τους δυνάμεις τη ζωή μαθαίνοντας συγχρόνως ότι η ζωή είναι ένας διαρκής αγώνας, στον οποίο δεν πετυχαίνεις πάντα.
Κερδίζεις αλλά και χάνεις.
Και πρέπει να μαθαίνουν οι νέοι μας και να χάνουν στη ζωή.
«Το να χάνεις με τρόπο σωστό και λεβέντικα, είναι προσόν, είναι αρετή»!
3) Δεν κινδυνεύουν όσοι έχουν «πυξίδα» και «μπούσουλα» ζωής, και μπορούν να γεμίζουν θετικά τα «πνευματικά και τα ιδεολογικά κενά» του «σύγχρονου πολιτισμού» μας, υπερνικώντας ή διαλύοντας επιτυχώς και τα διάφορα «αδιέξοδα».
Χρειάζονται βεβαίως ισχυρές δυνάμεις αντιστάσεως.
Και, για να είμαστε ρεαλιστές το ελάχιστο που απαιτείται, είναι η φροντίδα για μία εργασία προς εξασφάλιση των στοιχειωδών, ώστε να μπορεί να ζει κανείς χωρίς να τον «τρώει» η ανασφάλεια.
Και να μη φτάνει στην απογοήτευση και στην απόγνωση που είναι κακός σύμβουλος.
Ιδίως όταν βλέπει γύρω του να υπερισχύει η ευνοιοκρατία και το «ρουσφέτι», ως μία μεγάλη κοινωνική αδικία εις βάρος των ικανών.
Αυτά δε ως το «ελάχιστο»!
Επομένως:
Θα αγωνιζόμεθα για ανθρώπους με χαρακτήρα και προσωπικότητα, με ψυχικά και πνευματικά εφόδια που θα αντέχουν στις δυσκολίες και τις αντιξοότητες της ζωής.
Ανθρώπους που θα ξέρουν να παλεύουν στη ζωή, διότι θα έχουν «ζυμωθεί» με το …
«φέρε ό,τι αν η ζωή σοι δω γενναίως»!
Αυτοί, κι αν ακόμη λυγίσουν ή και πέσουν, θα μπορούν να ξανασηκωθούν και να παλέψουν.
Γι’αυτούς… «το πεσείν ου χαλεπόν αλλά, το πεσόταν κείσθαι και μη ανίστασθαι».
Δηλαδή, δεν είναι κακό τα να πέσει κανείς παλεύοντας στη ζωή, αλλά, αν πέσει, το να μη σηκωθεί.
Αυτοί, λοιπόν, θα ξανασηκωθούν, θα ανασυγκροτηθούν, θα παλέψουν και θα νικήσουν.
Θα είναι οι «Νικηταί της Ζωής» (Πωλ Κλωντέλ).
Για να έχουμε όμως τέτοιους αγωνιστές, χρειάζεται η σφυρηλάτηση και ο εμποτισμός του χαρακτήρα τους με αρχές, με ιδεώδη και με ιδανικά, με πίστη στις πραγματικές αξίες της ζωής.
Αυτά είναι που εμπνέουν τη νεολαία.
1. Οι αρχές όμως, το ήθος, οι ηθικές και οι άλλες αξίες που δίνουν νόημα στη ζωή, τα ιδανικά, τα διάφορα «πιστεύω», δεν είναι από εκείνα που διδάσκονται μόνο με τα λόγια.
Δεν επιβάλλονται με νόμο, ούτε και πειθαναγκάζεται κανείς σ’ αυτά με τον … χωροφύλακα.
Αυτά… εμπνέονται στους ανθρώπους.
Και πρέπει να τα εμφυσήσει κανείς, πράγμα το οποίο χρειάζεται, εκτός από την πίστη σ’ αυτά, και βίωμα ανάλογο, ώστε να προσφέρονται ως παράδειγμα έμπρακτο, υπόδειγμα ανθρώπων που τα βιώνουν.
Οπότε και εμπνέουν.
Γι’ αυτό και η ευθύνη πέφτει πρωταρχικά στους ώμους της οικογένειας.
2. Η δημιουργία συνθηκών, για ποιότητα ζωής με ήθος.
Επειδή πολύ την έχουμε ευτελίσει, ξεπέσαμε ως άνθρωποι kαι θα είναι οπωσδήποτε δύσκολο να πούμε στα παιδιά μας, να είναι εκείνα… σωστοί άνθρωποι, όταν εμείς δεν θα είμαστε.
Όταν η ζωή που ζούμε, σε πολλά μυρίζει «σαπίλα» ή φθάσαμε κι όλας στα όρια της «κοινωνικής σήψης», με τα τόσα και τέτοια «εξόφθαλμα σκάνδαλα», ο «κοινωνικός ιστός διαλύεται» και οι άνθρωποι με ήθος λιγοστεύουν συνεχώς.
Επιτέλους, πρέπει να γινόμαστε όλο και περισσότερο αν-θρω-ποι ( οι άνω-θρώσκοντες, δηλαδή ατενίζοντες, άνθρωποι).
Αυτό είναι… «εκ των ων ουκ άνευ», το οποίο κατ’ εξοχήν η εποχή μας έχει ανάγκη.
Ωραίο και το του Μενάνδρου: «ως χαριέν εστ’ άνθρωπος, αν άνθρωπος ην»! Ασκεί δε ευεργετική επίδραση στο περιβάλλον του, κάθε τέτοιος ΑΝΘΡΩΠΟΣ και ομορφαίνει τη ζωή.
Τότε και η γύρω μας κοινωνίας, και αυτή θα βελτιώνεται.
Η κοινωνία μας έχει ανάγκη από καλά πρότυπα άξια προς μίμηση, γεγονός το οποίο ενεργεί προληπτικά και στα ναρκωτικά.
Είναι επομένως απαραίτητο να εκπαιδευόμαστε, ώστε να μπορούμε να γινόμαστε καλοί σύζυγοι, και να μορφωνόμαστε για να μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας τα άξια προς μίμηση καλά πρότυπα.
Πολύ περισσότερο όταν, «αναγνωρίζεται ως φυσικό, τα παιδιά να μιμούνται τους γονείς τους».
Που, άλλωστε, είναι και οι «ήρωες» των παιδικών τους χρόνων.
Οτιδήποτε σε κάνει σκλάβο , τελικά σε αποτρέπει από την πνευματικότητα , επειδή αυτό που βασικά σημαίνει η πνευματικότητα είναι ότι είσαι εσύ το αφεντικό του εαυτού σου .
Και επειδή με τα ναρκωτικά ποτέ δεν είσαι εσύ το αφεντικό , είναι προτιμότερο να μην μπεις ποτέ σε έναν τόσο επικίνδυνο δρόμο .
Μην μπεις καθόλου . θα είναι το καλύτερο .
